Parçalar

Bir direnç veya bir anahtar olan sensörler

LDR, NTC termistör, reed anahtarı, eğim anahtarı ve PIR: beş ucuz parça, dördünde hiç çip yok.

Bir başlangıç kitindeki sensörler iki yığına ayrılır ve bu ayrım, parçalardan daha önemlidir.

İlk yığında sensör, değeri bir anlama gelen bir dirençtir. İki bacağı vardır, beslemesi ve çıkış pini yoktur ve tek başına hiçbir şey yapmaz: etrafına bir bölücü kurup ortayı okumanız gerekir. LDR ve termistör ikisi de budur.

İkinci yığında sensör, dünyadaki bir şeyin çalıştırdığı bir anahtardır. Yine iki bacak ve kod bunu tıpkı bir butonu okuduğu gibi okur: INPUT_PULLUP ve toprağa bir kablo. Reed anahtarı ve eğim anahtarı ikisi de budur.

Bir de aradaki farklı olan PIR var: size hazır bir dijital sinyal veren kendi çipi olan bir modül.

Her birinin, algıladığı şey için tuvalde bir kaydırıcısı ya da tıklaması vardır, çünkü kontrol eden dünyanın kendisidir.

Bölücü, bir kez

Her iki dirençli sensör de aynı üç parçayı ister, bu yüzden bir kez yapmaya değer:

   5 V ──[ sensor ]──┬──[ 10 k ]── GND
                     │
                    A0

Düğüm 5 V x 10k / (10k + Rsensor) okur, dolayısıyla sensörün direnci düştükçe düğüm yükselir. Sensörü alta koyun, tersine döner. Sabit direnç genellikle, sensörün umursadığınız aralığın ortasında okuduğu değere yakın seçilir; bu da düğümü, ADC'nin en çok söz söyleyeceği beslemenin yarısına yakın koyar.

Mokxi bunu düzgün çözer: bölücü çevresindeki analog ada gerçek bir düğüm çözümüdür, dolayısıyla yüklenme, ADC'nin giriş empedansı ve düğüme bağladığınız başka herhangi bir direnç, tezgahtaki gibi davranır.

LDR

Işığa bağlı bir direnç: seramik bir disk üzerinde kadmiyum sülfitten bir zikzak. Güneş ışığında yüzlerce ohm, bir odada onlarca kilo-ohm, üstüne başparmağınızı koyduğunuzda bir megaohm veya daha fazlası.

The model is the datasheet's two numbers and a slope: the resistance at 10 lux, the dark resistance, and gamma, which is how steeply it falls on log-log paper. A GL5528 is 15 k, a megohm and 0.6, which are the defaults. A GL5537 is the same part an order of magnitude up: set r10 to 50 000.

Üzerine düşen ışık miktarı için kaydırıcıyı sürükleyin, 0 ile 5000 lüks. Hücrenin yüzeyi onunla birlikte logaritmik bir ölçekte aydınlanır, çünkü bir göz odayı böyle okur.

Modellenmeyenler: ışık geçmişi etkisi, gerçek bir hücrenin bir adımı izlemesinin yirmi otuz milisaniyesi ve parlak ışıktan kurtulmasının daha da uzun süren kısmı. Ayrıca hiçbir gürültü, sıcaklık katsayısı veya parçadan parçaya yayılım yok. Gerçek bir GL5528'in r10'ı aynı poşetten iki parça arasında iki kat fark edebilir, dolayısıyla ohmları, bir kodu kalibre edeceğiniz bir sayı olarak değil, doğru mertebe ve doğru eğim olarak düşünün.

Bakın: Gece lambası ve Karanlık algılayıcı.

NTC termistör

A drop of epoxy over a bead of metal oxide. Negative temperature coefficient: the resistance falls as it warms, and steeply. A 10 k bead is 10 k at 25 °C, about 33 k at freezing and under 6 k at body heat.

Model, beta denklemdir; bir veri sayfasının size verdiği de budur:

R(T) = r25 x exp( beta x (1/T - 1/298.15) ),   T in kelvin

r25 varsayılan olarak 10 000, beta ise 3950'dir. 3435 ve 3977 raftaki diğer iki sayıdır ve bunlar farklı bir beta değerine sahip aynı parçadır; 100 k'lık bir tanecik r25 100 000'dir.

Beta denkleminin kendisi de bir yaklaşımdır: gerçek bir tanecik, tüm aralığında bir derecenin içinde kalması için üç terimli Steinhart-Hart uyumuna ihtiyaç duyar ve tek bir beta, uçlarda bir iki derece sapar. Burada bunların hiçbiri modellenmez; taneciğin kendi toleransı da (r25 için ±%1 ve beta için ±%1 iyi bir parçadır), bölücü akımından kaynaklanan kendi kendine ısınma da, epoksi içindeki bir taneciğin gerçekte sahip olduğu saniyelerce ısıl gecikme de yoktur. Direnç, kaydırıcı hareket ettiği an değişir.

Sıcaklık için kaydırıcıyı sürükleyin, -40 ile 125 °C arası. Tanecik soğukken mavi, sıcakken kırmızı olur.

Bir ölçümü tekrar dereceye çevirmek logaritma ister, parçanın küçük bir kartta ilginçleştiği yer de burasıdır. Denklem şu hale gelir:

1/T = 1/298.15 + ln(R / r25) / beta

ve bir kod bunu olduğu gibi kullanabilir: log() matematik kütüphanesindedir, yani bölücüden gelen direnç ve yukarıdaki satır, bir Uno üzerinde birkaç yüz mikrosaniyelik yazılım kayan nokta hesabı olan iki satır kayan nokta işlemidir. Thermometer on an I2C LCD örneği bunu ters yönde yapar, küçük kartların sıklıkla yaptığı gibi: her on derecede ADC'nin ne okuduğunu gösteren, bir kez masada hesaplanmış bir tablo ve okumanın düştüğü iki girdi arasındaki düz bir doğru. Önemli olan aralıkta enterpolasyondan doğan hata yarım derecenin altındadır; bu da taneciğin kendi toleransından küçüktür.

Aritmetik dersi olmadan sıcaklık istiyorsanız bunun yerine TMP36 kullanın: üç bacak, ortadaki bacak zaten yarım volt artı derece başına on milivolttur.

Arduino thermistor dersinde bir Uno üzerinde beta denklemi işlenir ve okuma 16x2 LCD'de gösterilir.

Reed anahtar

Cam tüp içinde, üst üste gelen ama birbirine değmeyen iki çelik lamel. Yakınına bir mıknatıs gelince lameller mıknatıslanır, birbirini çeker ve şak diye kapanır; mıknatısı uzaklaştırınca kendi yaylanmaları onları ayırır. Her kapı sensörü, her bisiklet bilgisayarı ve her çamaşır makinesi kapağı kilidi bunlardan biridir.

Mıknatısı hareket ettirmek için kaydırıcıyı sürükleyin. İki şey bilerek modellenmiştir.

Yakaladığı yerde bırakmaz. Anahtar yaklaşık 15 mm'de kapanır ve neredeyse 19 mm'ye kadar tutunur, çünkü lameller birbirine değdiğinde içlerinden geçen manyetik devre daha iyidir. Veri sayfaları bunu bir çekme ve bir bırakma değeri olarak verir, Mokxi ise close ve release olarak tutar. Gıcırdayarak bir iki santim açılan bir kapının alarmı çaldırmamasının nedeni budur ve bir kodun bir eşiğe histerezis eklediğinde yazılımda yaptığı hile de aynı biçimdedir.

Lameller zıplar. Yuvarlanan bir bilyenin gerektirdiği yüz milisaniye kadar değil (hafif ve serttirler, veri sayfaları bir milisaniyenin çok altında der), ama kod gördüğü ilk kenara inanırsa tek bir açılmayı iki kez sayacak kadar. settle varsayılan olarak 0.5 ms'dir ve 0 bunu kapatır. Eğim anahtarı gibi, örüntü sabittir (her seferinde aynı beş kenar, eşit aralıklarla), gerçek bir temasın yaptığı değişken patlamalar gibi değil.

Reed anahtarda modellenmeyenler: mıknatısın yönü ve kutbu (kaydırıcı yalnızca mesafedir, oysa gerçek bir anahtar alanın hangi yönde aktığına çok önem verir), temasın akım ve gerilim değerleri ve yeterince güçlü bir mıknatısın lamelleri kalıcı olarak kapalı tutacağı gerçeği.

Bakın: Kapı alarmı.

Eğim anahtarı

İki kontaklı bir metal kutu ve aralarında yuvarlanan iletken bir bilye. Dik dururken bilye ikisinin de üstünde oturur ve devre kapalıdır; yaklaşık on beş dereceden fazla eğdiğinizde bilye yuvarlanıp gider. Eğmek için tuvalde üzerine tıklayın; bıraktığınız yerde kalır, çünkü devrilmiş bir kutu devrik kalmaya devam eder.

Bilye, bir kitteki en gürültülü anahtardır. Konarken yüz milisaniyelik çatırtı olağan dışı değildir; her eğim algılayan kodun da bu yüzden mikrosaniyeler yerine onlarca milisaniye üzerinden zıplama önleme (debounce) uygulaması gerekir. Burada settle 20 ms'dir.

Bakın: Eğim alarmı.

PIR

HC-SR501: küçük bir kart üzerinde beyaz bir Fresnel kubbe, üç pin ve altında kendi çipi. Yukarıdaki dördün aksine bu size hazır bir dijital sinyal verir, yani sürücü digitalRead(pin) ile biter, hepsi bu.

Bu bir varlık algılayıcı değildir. PIR değişimi görür. Görüş alanının önünden yürüyen biri onu tetikler; önünde kıpırdamadan oturan biri tetiklemez. Bu yüzden tuvaldeki denetim "önünde bir şey hareket ediyor mu"dur (başlatmak için kubbeye, durdurmak için tekrar tıklayın) ve modülün bununla ne yaptığı kendi zamanlamasıdır:

  • OUT, hareket olduğu anda yükselir;
  • it stays high for hold seconds after the movement stops. That is 2 seconds by default. On the real board it is the left trimmer, whose range is about 3 seconds to 5 minutes;
  • sonra düşük olur ve block saniye boyunca (2.5, gerçek kartta ayarlanamaz) modül her şeyi yok sayar. Az önce zaman aşımına uğramış bir PIR'ın bir an ölü gibi görünmesinin nedeni budur ve bundan haberi olmayan bir kodun bu düşük seviyeyi, kişi hâlâ orada dururken "gitmişler" diye okumasının nedeni de.

Pinlerin yanındaki jumper retriggerdır. Kartların genellikle fabrika çıkışı bulunduğu repeat konumunda, süren hareket OUT hattını süresiz olarak yüksek tutar. single konumunda OUT, sonra ne olursa olsun ilk hareketten hold saniye sonra düşük olur; tek bir olayın tam olarak tek bir darbe üretmesini istediğinizde gereken budur.

Bilmenin değer olduğu bir şey daha: OUT 3.3 V'tur, modülü neyle beslerseniz besleyin, çünkü üzerindeki regülatör mantığı besler (out_volts, varsayılan olarak 3.3). 5 V'luk bir Arduino'da bu yine sağlam bir yüksek seviyedir ve bir şey ters gitmez, neredeyse kimsenin fark etmemesinin nedeni budur; onu 5 V hattıyla karşılaştıran bir devrede ise önemi vardır.

Modellenmeyenler: gerçek modülün güçten sonra yerleşmesi için geçirdiği bir dakika ve bu sırada attığı yanlış tetikler. Mercek deseni, menzil ve duyarlık trimpotu. Bir gerçek PIR'ın orada bir şey yokken ateşlenmesinin nedenlerinden hiçbiri (esinti, merceğin üzerinde ilerleyen güneş ışığı, soğuyan sıcak bir cisim); bu yüzden buradaki çıkış, tıklamanın tertemiz bir işlevidir, başka hiçbir şeyin değil, herhangi bir gerçekten daha sessizdir. hold ve block milisaniyeye kadar kesindir, oysa gerçek bir kartın RC zamanlaması ±%30'dur ve OUT, yükselme süresi olmayan sert bir 3.3 V push-pull'dür.

Bakın: Hareket lambası, içinde hiç kart yoktur. PIR motion light with a relay aynı fikrin bir Uno üzerinde olanıdır, karanlık çöktükten sonra 12 V'luk bir lambayı anahtarlar.