I2C: iki kablo, birçok cihaz ve onları bulan bir tarayıcı
Ya da tüm dersleri gör.
- 526parça tezgahta
- 46kart şu an çalışıyor
- 1.00xgerçek zamanlı, her kartta
I2C, tek bir mikrodenetleyicinin aynı iki kablo üzerinden birçok çiple konuşmasını sağlar: veriyi SDA, saat sinyalini SCL taşır. Veriyolundaki her çipin yedi bitlik bir adresi vardır ve her konuşma, denetleyicinin onlardan birini adıyla çağırmasıyla başlar. Bir LCD'nin, bir saatin ve bir hareket sensörünün bir Uno'da iki pini paylaşabilmesinin tüm sebebi budur.
Yukarıdaki devre tam olarak bu üçünü tek bir veriyoluna yerleştirir: PCF8574 arka kartlı 16x2 bir LCD, DS3231 gerçek zamanlı saat ve MPU6050 hareket sensörü, hepsi breadboard'un iki şeridi üzerinden Uno'nun A4 (SDA) ve A5 (SCL) pinlerine bağlanır. Kod bir I2C tarayıcıdır; her yeni I2C derlemesinde çalıştırmaya değer ilk program budur. 1'den 126'ya kadar her adrese orada biri olup olmadığını sorar ve cevap verenleri yazdırır:
Bu devrede önce "boşta veriyolu: SDA HIGH, SCL HIGH", sonra "0x27 bulundu", "0x68 bulundu" ve "0x69 bulundu", en son olarak da "3 cihaz, 126 adres 52 ms'de" yazar. Bir mantık analizörü, kod çözücüsü I2C'ye ayarlanmış halde aynı iki şeritte durur; böylece her adresin gönderilişini izleyebilir ve hangilerinin onaylandığını görebilirsin.
Adresler ve onay
Bir aktarım başlangıç koşuluyla başlar: SDA, SCL yüksekken düşer; bu, bir baytın ortasında asla olmaz. Sonra denetleyici sekiz biti saatler: yedi bitlik adres ve okuma ya da yazma belirten bir bit. Dokuzuncu saatte SDA'yı bırakır ve dinler. O adrese sahip cihaz SDA'yı düşürür, bu onaydır, ve diğer tüm cihazlar sessiz kalır. Bir bitiş koşulu, SDA'nın SCL yüksekken yükselmesi, aktarımı sonlandırır.
Bir tarayıcı bundan fazlası değildir: her adres için, aralarında veri olmadan Wire.beginTransmission(address) ve Wire.endTransmission(). endTransmission, adres onaylandıysa 0, kimse cevap vermediyse 2 döndürür. Analizörde eksik her adres, bir başlangıç, W ile adres ve onaysız bir bitiş olarak görünür.
Veri sayfaları adreslerin nasıl yazılacağı konusunda ayrılık eder ve bu gerçek bir kafa karışıklığı yaratır. DS3231 yedi bitlik adres olarak 0x68'dir, ama kablodaki ilk bayt, 0x68'in sola kaydırılıp yazma bitinin eklendiği hali olan 0xD0'dır. Arduino'nun Wire kütüphanesi yedi bitlik biçimi ister. Bir veri sayfası 0xD0 ve 0xD1 listeliyorsa ikiye böl.
for (int address = 1; address < 127; address++) {
Wire.beginTransmission(address);
byte status = Wire.endTransmission();
if (status == 0) {
Serial.print(" found 0x");
if (address < 16) Serial.print("0");
Serial.println(address, HEX);
}
}İki cihaz, tek adres
MPU6050 varsayılan olarak 0x68'de cevap verir; bu aynı zamanda DS3231'in sabit adresidir. Modülün onu taşımak için bir AD0 pini vardır: AD0'yu VCC'ye bağla ve 0x69'da cevap verir; burada AD0'dan 5 V hattına giden kırmızı kablonun yaptığı tam olarak budur.
Devreyi aç, o kabloyu sil ve yeniden çalıştır. Tarama şimdi yalnızca 0x27 ve 0x68 bulur. İki çip de 0x68'e aynı anda onay verir ve onay sadece düşük seviyeye çekilmiş bir hattır, yani ikisi tam olarak bir tanesi gibi görünür. Bir tarayıcı sana adres çakışmasını gösteremez. Gerçek bir tezgahta belirti, anlamsız okumalar ya da alakasız görünen bir modülü çıkarınca değişen okumalardır ve çözüm her zaman, hepsini birlikte kablolamadan önce her modülün adresini kontrol etmektir.
Pull-up'lar: veriyolu neden dirençlere ihtiyaç duyar
Bir I2C veriyolundaki hiçbir cihaz hiçbir zaman bir hattı yüksek sürmez. Denetleyici dahil herkes, bir hattı yalnızca düşük seviyeye çekebilir ya da bırakabilir. Her hattan beslemeye giden dirençler, yani pull-up'lar, onu geri yukarı çeker. Açık kolektörlü bu düzen, onayın çalışmasını sağlayan şeydir: herhangi bir cihaz, hattı yüksek süren bir başkasıyla çatışmadan SDA'yı düşük seviyeye çekebilir.
Tarayıcı, tarama yapmadan önce modülleri kontrol eder. Her iki hattı da bırakır ve okur: pull-up dirençleri oradaysa ikisi de HIGH okunur. Üç modülü silip yeniden çalıştır, bu kez "idle bus: SDA LOW, SCL LOW" yazan bir uyarı verir ve sonra 126 adresin tamamını bulduğunu iddia eder, çünkü yukarı çeken olmayan bir hat düşük okunur ve dokuzuncu saat darbesindeki düşük seviye bir onay (acknowledge) sayılır. Mokxi'de kendini hiçbir şeyin sürmediği bir hat düşük okunur. Gerçek bir kartta yüzen bir hat iki yönde de okunabilir ve Arduino'nun hazır Wire kütüphanesi Uno'nun zayıf dahili pull-up'larını açar, bu yüzden modülsüz bir veri yolu çoğunlukla hiçbir şey bulmaz ya da takılır. Her iki durumda da, tüm adresleri ya da hiçbirini bulan bir tarama sana çiplerle değil kablolarla ilgili bir şey söyler.
Buradaki üç örnek gibi çoğu breakout kartı kendi pull-up dirençlerini taşır, genellikle 4,7 kilo-ohm. Birkaçını aynı veri yoluna takarsan pull-up'lar paralel kalır: üç 4,7 k direnç yaklaşık 1,6 k yapar ve bunu 5 V'tan aşağı çekmek yaklaşık 3,2 mA akım gerektirir; bu da bir standart mod I2C aygıtının emmesi öngörülen 3 mA değerini hafifçe aşar. Pratikte iki ya da üç modül sorun değildir. Daha fazlasında, pull-up dirençlerini sadece bir modül bırakıp hepsinden çıkar.
Bir yazmaç okumak ve bu veri yolunun hızı
Çoğu I2C çipi küçük bir yazmaç grubudur. Birini okumak için önce yazmaç numarasını yazar, sonra tekrarlı bir start (öncesinde stop olmayan bir start) verir ve okursun. Masa saati örneği bu aktarımı DS3231'e karşı her saniye çalıştırır ve analizöründe "S 0x68 W", yazmaç işaretçisi, "Sr 0x68 R" ve geri gelen yedi bayt zaman verisi görünür. Gerçek bir okumayı izlemek için aşağıdaki düğmeyle aç.
Gerçek donanımdan farklı bir noktaya dikkat et. Mokxi'deki ATmega328P modeli çipin TWI çevre birimini içermez, bu yüzden buradaki Wire aynı iki pin üzerinde yazılım tabanlı bir I2C'dir. Gerçek bir Uno'nun donanımı 100 kHz'de çalışır; Uno'daki yazılım sürümü yaklaşık 25 kHz civarındadır, 126 adresin yaklaşık 60 ms sürmesinin nedeni de budur. Parça kutusundaki her aygıt veri yolunu kenarlarından okur ve hızı umursamaz; ayrıca yazdığın kod, karta yükleyeceğin kodun aynısıdır.
Bu devreyi düzenleyicide aç. Arduino Uno: I2C tarayıcı, bu sayfanın üstünde çalıştığı haliyle kablolanmış. Bir parçayı ya da değeri değiştir ve yeniden çalıştır.
Sorular
I2C için hangi pull-up direnci değerini kullanmalıyım?
Yaklaşık 2,2 k ile 10 k arasında. Kısa kablolar için 100 kHz'de 4,7 k genelde tercih edilir. Daha düşük değerler uzun veya yoğun veri hatlarında daha keskin kenarlar verir ama daha fazla akım çeker; daha yüksek değerler birbirine yakın bir iki cihaz için sorun olmaz.
Arduino Uno'da hangi pinler I2C?
A4 SDA, A5 SCL'dir. Yeni Uno kartlarında aynı iki sinyal AREF yanındaki SDA ve SCL olarak işaretli pinlere de bağlanmıştır; bunlar aynı bağlantılardır, ikinci bir veri yolu değildir.
3,3 V ve 5 V cihazlar aynı I2C veri yolunu paylaşabilir mi?
Ancak dikkatli olursan. Veri yolu, pull-up dirençlerinin bağlı olduğu voltajda çalışır, yani 5 V'a çekilmiş bir veri yolundaki 3,3 V'luk bir cihaz pinlerinde 5 V görür. İki taraf arasına çift yönlü seviye dönüştürücü koy, ya da tüm 5 V cihazlar bunu yüksek olarak okuyacaksa veri yolunu 3,3 V'a çek.
Tarayıcım hiçbir şey bulamıyor. Neyi kontrol etmeliyim?
Power and ground to each module, SDA and SCL swapped, the wires on the right pins for your board, and whether anything on the bus has pull-ups. Then check the module’s address against its datasheet in seven-bit form.
Devam et
Bunu gerçekten kur
Düzenleyiciyi aç, bir değeri değiştir ve sayının onunla birlikte değiştiğini izle. Kurulacak bir şey yok, hesaba da gerek yok.